Psychologia analityczna, stworzona przez Carla Gustawa Junga, to podejście do rozumienia człowieka, które traktuje psychikę jako żywy, znaczący i samoregulujący się proces. Nie skupia się wyłącznie na objawach, lecz próbuje uchwycić ich sens jako wyraz głębszych napięć, potrzeb i kierunku rozwoju.
W centrum tego podejścia znajduje się przekonanie, że każdy człowiek nosi w sobie potencjał całości, który Jung nazwał Jaźnią oraz że życie psychiczne rozwija się poprzez proces indywiduacji, czyli stopniowego stawania się sobą.
Psychologia analityczna pracuje z tym, co świadome i nieświadome: z emocjami, relacjami, snami, wyobrażeniami i symptomami. Szczególne znaczenie przypisuje symbolom, które łączą to, co znane, z tym, co dopiero może zostać odkryte. To podejście nie daje prostych odpowiedzi. Tworzy raczej przestrzeń, w której można zobaczyć siebie pełniej – także tam, gdzie wcześniej było to trudne lub niedostępne.